Vertel me alsjeblieft sprookjes!

Sprookjes beschrijven een andere werkelijkheid dan die van alledag.
Eentje die aanraakbaar dichtbij is, maar waar we toch vaak gedachteloos aan voorbij gaan. Sprookjes gaan over dat wat je niet kunt wegstrepen op je to do-list, over dat wat je niet op je balans kunt zetten, waar je geen likes aan hoeft te geven of voor krijgt. Ze herinneren ons aan zaken die we diep van binnen wel weten, verstopt in ons innerlijk rijk. Maar waar we in de overvolle drukte van alledag vaak niet naar luisteren.
Totdat er even een moment is waarop je voelt: nu iets anders. Geen Netflix, niet dat boek-je-beslist-moet-lezen-want-iedereen-heeft-het-er-over, geen… Niets van dat alles. Het is jouw innerlijk rijk dat zich wil laten horen. En dat zich thuisvoelt bij de beelden van sprookjes, fabels, symbolen. Juist omdat ze niet invullen, maar ruimte geven, aan wat je misschien nu net nodig had.

 

Luister maar!

Madelief: